Page 1Rectangle 52 Przejdź do treści
Robert Rient

Istoty rzadziej spotykane: Odmieńce

ilustr. Karyna Piwowarska
Istoty rzadziej spotykane: Odmieńce
Istoty rzadziej spotykane: Odmieńce

Do podrzucenia odmieńca dochodzi w pierwszych dwóch latach życia dziecka – gdy śpi ono w swoim łóżeczku, wózku albo odważnie raczkuje.

Gatunek: Proteus

Rodzina: Furatrina

Gromada: skrzaty humanoidalne

Królestwo: Transmundus

Nie jest prawdą, że wystarczy chwila nieuwagi, by podrzucić odmieńca w miejsce człowieka – cały proces zajmuje zazwyczaj kilka, kilkanaście minut. Znaczy to tyle, że opiekunowie dziecka muszą je porzucić, a przynajmniej radykalnie odwrócić od niego uwagę. Do podrzucenia odmieńca zazwyczaj dochodzi podczas spaceru lub na placu zabaw, gdy dzieckiem zajmuje się niezbyt czujny opiekun lub opiekunka. Kolejnym miejscem jest dom rodzinny, a dopiero na końcu – wbrew powszechnej opinii - szpital położniczy. Wynika to zapewne z faktu, że współczesne szpitale są dobrze chronione, a wejście na oddział bez przepustki (albo chociaż kapci ochronnych) jest znacznie utrudnione. Do podrzucenia odmieńca dochodzi w pierwszych dwóch latach życia dziecka – gdy śpi ono w swoim łóżeczku, wózku albo odważnie raczkuje. Zdecydowanie istotniejszy jest jednak sam akt porwania dziecka i zastąpienia go (cóż za niefortunne słowo) wyglądającym na pozór identycznie.

Występowanie

Odmieńce pochodzą z królestwa Transmundus, czyli najrzadziej spotykanego w świecie istot rzadziej spotykanych. Przedstawiciele Transmundus odwiedzają nasz świat sporadycznie, pozostając w nim zazwyczaj gośćmi. Rodzina Furatrina (słowo to w dosłownym tłumaczeniu z łaciny oznacza kradzież) mieści w sobie mutanty, kameleony latające i inne przebiegłe stworzenie, posiadające zdolność szybkiej zmiany tożsamości. Odmieńce doszły w tej dziedzinie do perfekcji. Do podrzucenia odmieńca w miejsce ludzkiego dziecka dochodzi raz na 19 tys. urodzeń, przy czym nie ma znaczenia płeć dziecka. Podmiany odbywają się zarówno na wsi, jak i w miastach, najczęściej dochodzi do nich pomiędzy 12. a 14. miesiącem życia dziecka. Dorastający odmieniec zbliża się zazwyczaj tylko do jednej osoby, czasami jest to rodzeństwo, czasami przyjaciel z podwórka lub szkoły. Intymny, wręcz symbiotyczny związek bywa silniejszy od więzi z rodzicami. Gdy odmieniec wchodzi w okres dorastania, zazwyczaj wraca do swojego świata Transmundus, porywając swego ludzkiego przyjaciela. W takich sytuacjach przywykliśmy mówić o zaginięciu.

Wygląd

Na pierwszy rzut oka odmieniec przypomina ludzkie dziecię. Rozpoznanie odmieńca wymaga czujności i emocjonalnego dystansu, którego zazwyczaj pozbawieni są rodzice. Najczęściej to dalsi krewni, przyjaciele, a czasami psycholog czy pedagog szkolny orientują się, że z dzieckiem coś jest nie tak, że zachowuje się inaczej albo tak dziwnie patrzy. Są również prostsze sposoby na rozpoznanie odmieńca: jego paznokcie rosną znacznie szybciej, włosy również – te ostatnie nie poddają się grzebieniowi, ale wiją w każdą stronę. Jest skuteczny test na sprawdzenie, czy mamy do czynienia z odmieńcem – należy zebrać jego obcięte paznokcie oraz włosy i zamknąć w szczelnym, szklanym opakowaniu, najlepiej słoiku. Po wystawieniu słoika na słońce, po około trzech miesiącach paznokcie i włosy zmienią się w popiół. Skóra odmieńca zazwyczaj jest blada, czasami ma lekko zielonkawy odcień, niekiedy bywa pokryta piegami. Uszy są nieznacznie większe, jeśli porównać je z uszami rówieśników. Oczy pozostają puste albo – przeciwnie – skrajnie roziskrzone, rozbiegane, stale czegoś wypatrujące, by po dłuższym czasie znowu powrócić do stanu pustki, zawieszenia. Na twarzy odmieńca można dostrzec stale obecny, delikatny uśmiech – dla kogoś będzie to nic nieznaczący grymas, dla niektórych zagadka, dla jeszcze innych odrobinę przerażająca mina.

Zachowanie

Każdy odmieniec musi co jakiś czas zniknąć, niekiedy przez wycofanie swojej aktywności, wyłączenie uwagi i pogrążenie się w wewnętrznym świecie, czasami – dosłownie. Odmieńce potrafią bawić się same ze sobą, nie są zbyt wylewne w słowach, lubią tajemnice i nie boją się ciemności, a przynajmniej nie boją się jej przesadnie. Przywiązują się do określonej aktywności i potrafią wpaść w histerię, jeśli nie mogą dostać tego, czego pragną, albo skończyć wykonywanego zadania – bez względu na to, czy będzie to oglądanie filmu, układanie klocków czy gra w piłkę. Nocami odmieńce budzą się kilka razy, czasami wstają i przechadzają się po domu, bezszelestnie. Gdy nie potrafią chodzić, bywa, że długimi minutami leżą w kołysce, ciche, zamyślone i oglądają świat, wzbudzając tym samym zdziwienie dorosłych. Odbijają negatywne emocje – rzucone w ich stronę złe słowo, przekleństwo, zniewaga, krzyk zawsze wracają do nadawcy, ale ze zdwojoną siłą, wywołując ból gardła, przeziębienie, a w skrajnych sytuacjach znaczne osłabienie układu odpornościowego i przewlekłe choroby autoimmunologiczne.

Pokarm

Na poziomie fizycznym odżywiają się ludzkim pokarmem, przejawiając szczególne upodobanie do słodyczy i ogórków kiszonych. Na poziomie emocjonalnym żywią się miłością, chłoną ją z otoczenia, od bliskich, rówieśników, a nawet z książek i zasłyszanych opowieści. Przejawiają zarazem nieumiejętność wyrażania miłości, na przytulenie odpowiadają odruchowo, bez zaangażowania. Więcej spontaniczności wykazują podczas przewracania strony w czytanej książce niż podczas spotkania z ukochaną osobą. W tym znaczeniu charakteryzują się niepohamowanym, zdawać by się mogło niemożliwym do zaspokojenia, głodem miłości, której jest zawsze za mało.

Rozród

Nieznany. Do tej pory udało się przechwycić jedynie dwie rodziny odmieńców, przyłapane podczas próby podrzucenia swego dziecka w miejsce pary dwumiesięcznych bliźniaków z Kutna. Zostały przewiezione do Wojskowego Laboratorium Badań Kosmicznych pod Warszawą, w którym odmówiły współpracy, komunikacji i odżywiania. Zmarły po pięciu dniach, a ich ciała zmieniły się w popiół.

Przeciwdziałanie

Czujność, uwaga, stałe skupienie na nowo narodzonym dziecku (przynajmniej dopóki nie skończy ono dwóch lat). Pomagają również metalowe przedmioty zawieszone w pokoju dziecka – także na oknie i przy futrynie drzwi. Gdy doszło do podmiany, nie pozostaje nic innego poza miłością – dostarczenie jej w wystarczającej ilości zatrzymuje odmieńca w ludzkim świecie.

 

Cykl "Istoty rzadziej spotykane" ilustruje Karyna Piwowarska. 

Data publikacji:

Robert Rient

Urodzony w Szklarskiej Porębie, dziennikarz i pisarz, autor powieści „Chodziło o miłość”, „Duchy Jeremiego” i reportażu „Świadek” wydanego również w Ameryce. Twórca przekrojowych cykli: „Letnie oświecenie”, „Istoty rzadziej spotykane” i „Ludzie listy piszą”. Więcej na www.erient.info