Page 1Rectangle 52 Przejdź do treści
Ta strona używa cookie i innych technologii.
Korzystając z niej wyrażasz zgodę na ich używanie
zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.
Robert Rient

Istoty rzadziej spotykane: hipogryf

ilustr. Karyna Piwowarska
Istoty rzadziej spotykane: hipogryf
Istoty rzadziej spotykane: hipogryf

Skoro spotkać żyjącego na wolności konia, przez ludzi zwanego dzikim, jest równie ciężko, jak spotkać gryfa – pomyślcie, jakie macie szanse na zobaczenie hipogryfa.

Gatunek: Grypussequea

Rodzina: Volareungui

Gromada: gryfy

Królestwo: Ensanimatum

Hipogryf zrodził się z miłości dwóch znienawidzonych gatunków, toczących ze sobą wojny od pierwszej, przelanej na ziemi krwi: gryfów i koni.

Nie rozumiejcie, aby on koń był zmyślony!
Własny był, naturalny, z gryfa urodzony
Ojca, a matki klacze; pióra miał i głowę,
Skrzydła i nogi przednie, i gębę ojcowe -
Hipogryfem go zwano - ale zaś ostatki
I insze członki były podobne do matki.
Na Ryfejskich się Górach, acz rzadko, więc rodzą,
Za Morzem Lodowatem, i stamtąd wychodzą.

Powszechnie uważa się, że to właśnie Ludovico Ariosto, w wyżej zacytowanym fragmencie Orlanda szalonego, pierwszy opisał hipogryfa (Grypussequea). Poemat został opublikowany w 1516 r. w Ferrarze, jednak już w III w. p.n.e. wiedźma Euqalides w liście do swej matki pisała, że jej dziecko „porwał Grypus, jednak odmieniony, nie miał zadu lwiego, ale koński, a łopot jego skrzydeł przypominał chór anielski, albo demoniczny, nikt nie wie”.

Występowanie

W Polce widziany ostatnio dwie dekady temu, przez grupę siedmiu osób, na szlaku Orla Perć, w Tatrach. Hipogryfy żyją głównie na pustyni, ale również w jaskiniach górskich, grotach i głębokich jamach. Ze względu na ich rozród (patrz: poniżej) spotykane są ekstremalnie rzadko. Największa kolonia hipogryfów znajduje się w Afryce, blisko szczytu Tubkal, oraz na południowej wyspie Nowej Zelandii w regionie Central Otago. Czasami pojawiają się w Azji, zazwyczaj w przelocie, podczas wizyt u swoich gryfich rodziców.

Wygląd

Podobny do gryfa i wielkości dorodnego konia. Orla głowa zakończona jest długim, ostrym niczym brzytwa dziobem, przed którego siłą drżą nawet smoki norweskie. Szyja opierzona, podobnie jak przednie nogi, które zakończone są szponami. Rozpiętość skrzydeł, wyrastających za łopatkami, wynosi od 8 do 12 metrów. Miejsce, w którym pióra przechodzą w błyszczącą sierść, jest zarazem najbardziej czułe w ciele stworzenia. Dotykanie czy głaskanie hipogryfa po grzbiecie jest oznaką nie tyle głupoty i braku szacunku, ile przekroczeniem jego najbardziej intymnej granicy. Tylne nogi silne, umięśnione. Ogon długi, postrzępiony. Umaszczenie zazwyczaj: białe, mleczne, porcelanowe, piaskowe, sporadycznie: szare, srebrne, stalowe lub antracytowe.

Hipogryfy żyją średnio 80, 90 lat. Zazwyczaj z rodzeństwem lub przyjaciółmi, z rodziną – jeśli ta wymaga opieki.

Zachowanie

Potrafi je urazić zarówno spojrzenie, jak i pojedyncze słowo. Hipogryfy są niezwykle wyczulone na żarty, cynizm i złośliwości, które traktują dosłownie. Zrodzone z miłości, poszukują jej przez całe życie. Unikają ironii i podwójnych znaczeń. Komunikują się wprost i tego samego oczekują. Nad zniewagi przedkładają czułość.

Podchodząc do hipogryfa, należy mu się ukłonić, nie wypowiadać żadnych słów, nawet jeśli te byłyby serdecznym pozdrowieniem. Jeśli stworzenie odpowie ukłonem, oznacza to przyzwolenie na rozpoczęcie konwersacji. W przeciwnym wypadku należy odejść. Przemówić do hipogryfa, który się nam nie ukłonił, oznacza zadać mu gwałt, co może się skończyć użyciem przez niego dzioba, szponów lub kopyt. Istotna jest intencja, z jaką podchodzimy. Jeśli potrzebujemy pomocy, rady, transportu do ciężko chorej osoby lub w innej, ważnej kwestii – jest szansa, że zbudujemy relację, a nawet będzie nam dane galopować, a później wznieść się w przestworzach na grzbiecie hipogryfa. Jeśli kieruje nami pasja – hipogryf nas zignoruje.

Pokarm

Odżywiają się zazwyczaj mięsem i świeżymi ziołami. Przed zabiciem zwierzęcia (głównie drobne ssaki) odprawiają rytuał, by pożegnać ducha zjadanej istoty. Nie polują na ludzi, jeśli jednak ci toczą z nimi wojny, zjadają ich ciała łącznie z kośćmi. Wynika to z szacunku do pokarmu, a nie umiłowania smaku ludzkiego mięsa.

Rozród

Wyłącznie z miłości. Klacze i gryfy unikają się, w przeszłości toczyły ze sobą zażarte wojny. Zdarza się jednak, że pojedyncze osobniki zakochują się w sobie. Dochodzi do tego tylko raz na 700 tys. przypadków. Eksplozja uczuć trwa do końca ich życia. Para taka może wydać na świat nawet trzy tuziny młodych. Na czas połogu rodzina zaszywa się we wcześniej wykopanej jamie – zazwyczaj u podnóża gór. Jeden miot to zazwyczaj trzy hipogryfinki, które zostają z rodzicami przez siedem miesięcy. Później rozpoczynają samodzielne życie – zdarza się, że spędzają ze sobą czas do późnej starości, nawet wtedy, gdy któreś z rodzeństwa wejdzie w związek z innym hipogryfem. Przyjaźń stoi u nich znacznie wyżej od miłości. Stworzenia te (inaczej niż np. muły) mogą swobodnie krzyżować się między sobą.

Ciekawostki

Każde pióro z głowy hipogryfa, nazywane afrodyzjakiem pisarzy, zawiera w sobie historię. Szczęśliwy znalazca takiego pióra, jeśli przyłoży je do kartki w trakcie pełni Księżyca, pozna jego treść. Będzie zapisywał kolejne kartki, dopóki historia nie wybrzmi. Zdarzało się, że cały proces trwał trzy doby, dlatego znalazłszy pióro hipogryfa – przed pozyskaniem zawartej w nim treści – należy przygotować sobie jadło i napoje. Wiele słynnych książek, w tym podobno wszystkie dzieła Szekspira, pochodzą właśnie z tego źródła.

Data publikacji: