Page 18FCEBD2B-4FEB-41E0-A69A-B0D02E5410AERectangle 52 Przejdź do treści

Szanowni Państwo!

Wiele osób spośród naszych Czytelników i Czytelniczek wybiera tradycyjną drukowaną wersję kwartalnika, ale są także tacy, którzy coraz częściej korzystają z nośników elektronicznych. Dlatego wprowadzamy cyfrową wersję „Przekroju”. Zapraszamy do wykupienia prenumeraty, w której ramach proponujemy nieograniczony dostęp do aktualnych i archiwalnych wydań kwartalnika.

Ci z Państwa, którzy nie zdecydują się na prenumeratę, będą mieli do dyspozycji bezpłatnie 7 „Przekrojowych” tekstów oraz wszystkie rysunki Marka Raczkowskiego, krzyżówki, recenzje, ilustracje i archiwalne numery z lat 1945–2000. Zapraszamy do lektury!

wykup prenumeratę cyfrową
Przekrój
Nie można utracić życia, w które się nie wierzy – to główny sekret feniksa.
2017-11-17 10:00:00

Istoty rzadziej spotykane: Feniks powszechny

ilustr. Karyna Piwowarska
Istoty rzadziej spotykane: Feniks powszechny
Istoty rzadziej spotykane: Feniks powszechny

Nie można utracić życia, w które się nie wierzy – to główny sekret feniksa.

Gatunek: Phoenix vulgo

Rodzina: Favilla

Gromada: nieśmiertelne

Królestwo: Ensanimatum

Zanim płomień spopieli pióra, ogień wypala wnętrze. Może to trwać wiele dni, tygodni. Śmierć feniksa, poprzedzona jest zbudowaniem gniazda z gałęzi cynamonowca, mułu okrzemkowego, mirry i liści dębu. Odradza się z popiołów, zawsze.

Nie można utracić życia, w które się nie wierzy – to główny sekret feniksa. Ludzie wierzą nie tylko w określone sprawy typu: bogowie, miłość, sukces, wolność, spełnienie czy święty spokój. Wierzą przede wszystkim w siebie, indywidualną istotę, odseparowaną od świata. Tak jakby skóra ciała wyznaczała granice jednostki, a niemożliwe do wyobrażenia, niewidoczne miejsce – nie istniało. Niezwykle bawi to feniksa. I chociaż stał się on symbolem odrodzenia, zdolności do podnoszenia się po każdej porażce – sam niewiele ma z tym wspólnego. Należy do rodziny Favilla, co w języku łacińskim oznacza popiół, ale też żar, do której należą również błędne ogniki, wampiry skandynawskie i meduzy kurrosa – czyli inne nieśmiertelne istoty. Unikatową cechą feniksa jest jednak zdolność do swobodnego i świadomego przechodzenia pomiędzy cyklem życia i śmierci.

Feniks na każde kolejne życie wybiera jedną wiarę - gdy ta się wypali, dochodzi do samospalenia. Wybrana wiara jest sposobem na życie, pasją, namiętnością czy też myślą przewodnią albo dominującą skłonnością, nadrzędną ideą. To może być wiara w miłość, wojnę, pracę, siebie, Boga, ludzi, wyższość emocji nad myślami lub przewagę racjonalności nad duchowością. Przy czym – zupełnie odwrotnie niż większość ludzi – feniks praktykuje z pełnym oddaniem, zachowując zarazem świadomość, że jego wiara jest tymczasową narracją, że przeminie, że nie jest lepsza czy gorsza od wiary innych istot. W pełni zanurza się w nową ideę, w nowe życie, poznaje je do końca, zbiera wszelkie możliwe doświadczenia i spala je w ogniu, czyniąc ze swojego życia mandalę. Absolutne zaangażowanie z równie totalnym przekonaniem o nietrwałości wszystkiego.

Występowanie

Feniks szczególnym upodobaniem darzy Himalaje, ale również inne szczyty górskie. Tam znajduje się jego gniazdo, a zarazem miejsce śmierci i odrodzenia. W toku życia jednak wędruje po całym świecie, podglądając ludzi, zwierzęta i naturę, opanowując do perfekcji umiejętność obserwacji pozbawionej oceniania. Stworzenie można spotkać we wszystkich tak zwanych świętych miejscach związanych z kultem religijnym: w kościołach, meczetach, klasztorach, synagogach, aszramach, cerkwiach, kaplicach. Często podąża za tłumem pielgrzymów do Mekki, Betlejem i w każde inne miejsce, tak zwane święte miejsce. Nie odrzuca współczesnych bogów, takich jak pieniądze, seks czy perfekcyjny wygląd zewnętrzny. Z tego powodu można go również spotkać na drogach prowadzących do klubów muzycznych, bankietów, korporacji czy gabinetów chirurgów plastycznych.

Wygląd

W każdym wcieleniu feniks odznacza się inną barwą skrzydeł, gardła, tułowia, ale stałą i powtarzalną cechą jest ogniste upierzenie ogona przykrytego 2-metrowymi piórami nadogonowymi – przypominającymi te u pawia. Upierzenie ogona feniksa jest jednak kompilacją purpury, złota, karminowego i szafranowego. Oczy o złotej barwie są podłużne i duże. Rozpiętość skrzydeł przekracza 3 metry. Krótki, srebrny dziób przechodzi łagodnie w delikatne, srebrzystozłote upierzenie. Do tego raczej krótkie, ale silne nogi, które zazwyczaj również są w kolorze srebrzystym, ewentualnie perłowym.

Zachowanie

Spędza setki godzin na misternej konstrukcji swoich gniazd, transportując wybrane gałęzie, liście oraz muł. Zwłaszcza wtedy, gdy nasycił się określoną wiarą i gotowy jest do transformacji. Liczba pojedyncza pada tutaj nieprzypadkowo, ponieważ w określonym czasie na świecie może przebywać tylko jeden feniks.

Tuż po powstaniu z popiołów rozpoczyna nasyconą wiarą wędrówkę po świecie, powieściach, filmach, podaniach, świadectwach, ludziach, zwierzętach i świecie natury. Nie pyta, nie wsłuchuje się w myśli, po prostu obserwuje – każdą czynność, każdy akt oddania i wielbienia oraz każdy akt nieposłuszeństwa i złamania zasad. W równym stopniu interesują go rewolucje co mozolne ewolucje. Nie ocenia, kumuluje wiedzę, unikając wyciągania wniosków dopóty, dopóki nie zgromadzi wszelkich możliwych informacji i doświadczeń. Czasami może unosić się metr nad naszą głową, ale zdecydowana większość, nawet gdy feniksa zobaczy, szybko uzna to za przywidzenie, rzecz niemożliwą, urojenie i pójdzie w swoją stronę. Są również tacy, którzy feniksa zobaczyli i postanowili wieść tę zanieść do najbliższych, dalszych, a czasami nawet mediów. Wielu z tych naiwnych nieszczęśników skończyło w szpitalach psychiatrycznych. Są w końcu tacy, którzy feniksa zobaczyli, zatrzymali się i zamilkli, wędrują teraz po świecie ze swoim sekretem, w zdumieniu i lekkości, gdyż faktyczne spotkanie z feniksem pozbawia wiary.

Feniks składa jaja, nie więcej niż tuzin w ciągu swego życia. Do dzisiaj nie został odkryty powód tego przedziwnego zjawiska – przecież nie wykluwa się on z jaja, ale powstaje z popiołów. Jaj nie można rozbić, w żaden sposób nie wpływa na nie gorąca temperatura, diamentowe ostrze czy zamrażanie.

Pokarm

Feniks nie potrzebuje pożywienia, chociaż sporadycznie spija żywicę z kanareczników, wiecznie zielonych drzew rosnących w międzyzwrotnikowej strefie Azji i Afryki.

Rozród

W przypadku feniksa trudno mówić o rozrodzie, słuszniejszym, chociaż niedoskonałym słowem byłoby samorozmnażanie. Feniks wszak przedłuża ciągłość swojego życia, zmieniając wyłącznie formę, czyli ciało, oraz konstrukcję psychiczną, czyli system wierzeń. Istotne jest, że z każdym kolejnym życiem zostaje zachowana pamięć poprzednich wcieleń – nie tyle linearny przebieg życia, ile wnioski. I jeśli w poprzednim życiu feniks wierzył i oddał się tak zwanej miłości romantycznej, już nigdy, w żadnym kolejnym wcieleniu nie będzie zainteresowany powtarzaniem tych doznań – wiedząc, że są jedynie iluzją, niekiedy pikantną, często przyjemną, ale zawsze dramatyczną iluzją.

Cykl „Istoty rzadziej spotykane” ilustruje Karyna Piwowarska. 

Data publikacji:

Robert Rient

Urodzony w Szklarskiej Porębie, dziennikarz i pisarz, autor reportażu „Świadek” wydanego również w Ameryce, powieści „Duchy Jeremiego” i książki „Przebłysk. Dookoła świata – dookoła siebie”. Twórca przekrojowych cykli: „Letnie oświecenie”, „Istoty rzadziej spotykane” i „Ludzie listy piszą”. Więcej na www.erient.info

okładka
Dowiedz się więcej

Prenumerata
Każdy numer ciekawszy od poprzedniego

Zamów już teraz!

okładka
Dowiedz się więcej

Prenumerata
Każdy numer ciekawszy od poprzedniego

Zamów już teraz!