Page 1Rectangle 52 Przejdź do treści
Tomasz Wiśniewski

Maski rzeczywistości

Maski rzeczywistości
„Moje życie po śmierci”
Robert Anton Wilson, tłum. D. Misiuna
„Moje życie po śmierci”
Wydawnictwo Okultura, 2018

Moje życie po śmierci to trzecia część trylogii Roberta Antona Wilsona, którą trudno zaklasyfikować gatunkowo. Wcześniejsze dwie części – Kosmiczny spustZ powrotem na ziemię – choć równie inteligentne i dowcipne, nieco różniły się między sobą tematycznie. Pierwsza z nich poruszała w większym stopniu dziedzinę ezoteryki, eksperymentalnej fizyki, filozofii i autobiograficznych doświadczeń; druga zaś – rzeczywistości społeczno-politycznej, spisków, rozważań o procesach historycznych, które doprowadziły do pomnożenia informacji.

Trzecia część trylogii zdaje się łączyć wszystkie zainteresowania „papieża dyskordianizmu”, wciągając nas w zawrotną i pełną zwrotów opowieść o najdziwniejszych, najzabawniejszych, najbardziej frapujących rejonach rzeczywistości. Znów pojawiają się fascynacje intelektualne Wilsona, które służą mu jako stałe punkty odniesienia w jego rozważaniach, czyli: hrabia Alfred Korzybski, Buckminster Fuller, Orson Welles i James Joyce. Ale choć te fascynacje są nam znane i tak jest zaskakująco i nijak nie da się przewidzieć, co będzie na następnej stronie książki.

Podstawowym tematem Mojego życia po śmierci jest coś, co autor nazywa rzeczywistością masek, grą fikcji i niemożliwością, jakie generuje chęć klasyfikacji rzeczy na „prawdziwe” i „fałszywe”. Autor broni swojego stanowiska perspektywistycznego, uzasadniając je na gruncie filozofii, fizyki, literatury, języka czy religii.

Oto jedna z ilustracji tego problemu, która jednocześnie wyjaśnia tytuł książki, będąca zarazem opisem dość niesamowitej egzystencjalnie sytuacji. Pewnego razu Wilson obudził się i przeczytał w Internecie, że zmarł. Był to (prawdopodobnie!) żart grupy amerykańskich studentów-hakerów. Od tamtej pory ciężko było dowieść pisarzowi niektórym jego czytelnikom, że wciąż żyje; niektórzy podejrzewali, że prawdziwy Wilson (który tak często w swojej twórczości pisał o światowych spiskach) zmarł, a obecnie podszywa się pod niego „wirtualny” Wilson. Kontrowersja nie kończy się na tym, bo nie wiadomo również, skąd Wilson miałby czerpać pewność, że to nieprawda i że nadal jest tym samym Wilsonem.

Miłośnicy dziwnych zjawisk znajdą w tej książce sporo inspiracji. Można się z niej wiele dowiedzieć o morderstwach na różokrzyżowcach i kosmitach w Rosji. Wilson nie skąpi także informacji o kulisach swojej znajomości z Philipem Dickiem. Zgłębia najcudaczniejsze teorie, omawia najosobliwsze książki. Na przykład te, które twierdzą, że Ziemia jest w środku pusta i że wiedział o tym Jules Verne, który był jasnowidzem. Albo te, w ramach których postać Jezusa jest zestawiana z Draculą, bo obaj zmartwychwstali i ustanowili rytualny kanibalizm.

Moje życie po śmierci jak wszystko, co wyszło spod pióra amerykańskiego pisarza, to przede wszystkim siła bezpretensjonalnego humoru i czystej inteligencji, które wyzwalają nas z wszelkich ograniczających przyzwyczajeń i z przekonania, że coś jest jakieś i nie może być inne.

Data publikacji:

Tomasz Wiśniewski

Tomasz Wiśniewski

Pisarz, redaktor działu zmyśleń. Autor książek "O pochodzeniu łajdaków" i "Wstrząsająco przystojny mężczyzna".