pixel Page 18FCEBD2B-4FEB-41E0-A69A-B0D02E5410AERectangle 52 Przejdź do treści

Szanowni Państwo!

Chcielibyśmy – na tyle ile to możliwe – umilić Państwu ten trudny czas, dlatego w dniach 20 marca – 20 czerwca udostępniamy wersję cyfrową wiosennego numeru bezpłatnie dla zalogowanych użytkowników. Zapraszamy do czytania i słuchania audio z bieżącego numeru! Przeczytaj wiosenny numer

W związku z zamknięciem wielu punktów sprzedaży prasy, zapraszamy do kupienia papierowej wersji numeru wiosennego w cenie okładkowej, bez dodatkowych kosztów przesyłki. Kup wiosenny numer

Przekrój
W Dniu Ziemi zachęcamy do chwili relaksu i wsłuchania się w niesamowite odgłosy dżungli amazońskiej. ...
2020-04-22 00:00:00
uwaga na klimat

O czym szumi dżungla

Zdjęcie: dzięki uprzejmości Gordona Hemptona
O czym szumi dżungla
O czym szumi dżungla

Na zaproszenie Fundacji PRZEKRÓJ miał przylecieć do Polski pod koniec kwietnia. Wspólnie planowaliśmy zbadać, czy Białowieski Park Narodowy może stać się pierwszą w Polsce certyfikowaną przez QPI strefą ciszy. Ze względu na pandemię koronawirusa wizyta Gordona w Białowieży została przesunięta na bardziej sprzyjający moment. Na pocieszenie ekolog przygotował, specjalnie dla czytelników „Przekroju”, zapis dźwiękowy ze swojej ostatniej wyprawy do lasów deszczowych w Ekwadorze. Posłuchajcie niesamowitych odgłosów dżungli amazońskiej nad rzeką Zabalo. W 2019 r. organizacja Gordona przyznała temu obszarowi pierwszy certyfikat rezerwatu ciszy (Wilderness Quiet Park).

Czyta się 3 minuty
Posłuchaj wersji audio tego artykułu

Wsłuchujemy się w wieczorne światło w pierwszym na świecie parku ciszy (International Quiet Park), miejscu podziwianym za jego naturalne dźwiękowe cuda, które jest prawie nieskażone ludzkim hałasem. Zabalo leży na północnym wschodzie Ekwadoru, w głębokiej Amazonii. Zamieszkująca te tereny społeczność Cofan zaprasza osoby z zewnątrz, by odwiedzały to miejsce i czerpały radość ze słuchania tego, co ma do powiedzenia Ziemia.

W prezentowanym nagraniu słyszymy kilka tropikalnych gatunków ptaków głośno proklamujących swoje prawa do tego obszaru, krople wody spadające z wilgotnych koron drzew i delikatne dźwięki wydawane przez przeróżne insekty, które będą coraz głośniejsze wraz z nastaniem nocy. Mamy wieczór. Znajdujemy się blisko równika, na terenie położonym na tyle nisko, że jest ciepło i wilgotno. Wiemy to na podstawie zachowania dźwięków. Jest głośno i różnorodnie, a zasilenie systemu bioakustycznego wymaga sporej ilości energii słonecznej. Z kolei tylko ciepłe i wilgotne miejsca mogą zapewnić warunki niezbędne do tego, by dźwięki były czyste.

W miarę jak wieczorne światło przygasa, zaczynamy wsłuchiwać się w wełniaki, które potrząsają gałęziami, zanurzając ich kawałki w wodzie. Nie widzimy jej, ale dzięki tym odgłosom wiemy, że ona tam jest.

Ta rzeka najpewniej ma łagodny nurt i meandruje z wdziękiem – gdyby była bardziej stroma i napotykała na swojej drodze przeszkody, wydawałaby donioślejszy odgłos.

Gdy nadchodzi noc, dzieje się coś wspaniałego. Zamieniamy się w słuch. Niezliczone owady i żaby ujawniają każdy szczegół dżungli, tworząc skomplikowane wzory, które zaznajomionym z nimi członkom społeczności Cofan umożliwiają nawigację w nocy.

Ludzkie ucho jest doskonale przystosowane, by słyszeć dźwięki natury. Ta zdolność jest tak silna, że słuch może pełnić funkcję biologicznej „latarki” nie tylko u ludzi, lecz także u nietoperzy, delfinów i większości z zasady nocnych ssaków (z kilkoma wyjątkami).

Powinniśmy chronić miejsca, które są nieskażone hałasem, nie tylko dla własnej przyjemności i w celu przeprowadzania badań, ale też dlatego, że takie niezanieczyszczone środowisko jest niezbędnym warunkiem przetrwania fauny i flory – na równi z pożywieniem, wodą i schronieniem.

Czy jest możliwe, że Puszcza Białowieska także do nas przemawia? Co usłyszelibyśmy, gdybyśmy się w nią wsłuchali? Co Białowieża przekazuje nam na temat pory dnia, pory roku, ilości światła, stanu środowiska i jakości powietrza? Jeśli uważnie się wsłuchamy, odkryjemy, że każde miejsce ma swoją własną muzykę.

Tłumaczyła Julia Potocka-Ostaszewska

Zdjęcie: dzięki uprzejmości Gordona Hemptona
Zdjęcie: dzięki uprzejmości Gordona Hemptona

 

Data publikacji:

Gordon Hempton

Ekolog akustyczny, założyciel organizacji Quiet Parks International, która certyfikuje strefy wolne od hałasu produkowanego przez ludzką cywilizację. Od 40 lat przemierza świat – twierdzi, że okrążył już ziemski glob trzy razy – i nagrywa jego dźwięki. Jest autorem książki „One Square Inch of Silence” (Cal kwadratowy ciszy) i bohaterem filmu dokumentalnego „Soundtracker” (Tropiciel dźwięków).

okładka
Dowiedz się więcej

Prenumerata
Każdy numer ciekawszy od poprzedniego

Zamów już teraz!

okładka
Dowiedz się więcej

Prenumerata
Każdy numer ciekawszy od poprzedniego

Zamów już teraz!