Page 18FCEBD2B-4FEB-41E0-A69A-B0D02E5410AERectangle 52 Przejdź do treści

Czas równowagi!

W jesiennym „Przekroju” szukamy spokoju i pokoju. Zastanawiamy się, jak w przyszłości będzie wyglądać praca i jakie umiejętności już dziś warto pielęgnować. Poznajemy Indie i zachwycamy się polską jesienią. Do tego wielki temat – joga! Czym tak naprawdę jest, a z czym jest nieraz mylona? I jeszcze: odważnie o lęku, chmury i wiatry, pomarańcz w każdej odsłonie, rude lisy i kombucha.

Już jest nowy „Przekrój”!

220 stron do czytania przez trzy miesiące. „Przekrój” w nowym formacie jest wygodniejszy do przeglądania i idealnie mieści się w skrzynce pocztowej. Zamów i ciesz się lekturą – tylko tutaj w niższej cenie. Sprawdź!

Przekrój
W okolicach Juneteenth na półki trafiły nowe płyty Boba Dylana, Neila Younga i – poprzedzająca ...
2020-07-15 00:00:00
muzyka
Pan i pani Smith
„Punisher”
Phoebe Bridgers
„Punisher”
Dead Oceans, 2020
Czyta się 2 minuty

Drugi album folkpopowej artystki Phoebe Bridgers ukazał się dzień przed pierwotnie zapowiadaną premierą. Kalifornijka zdecydowała się na ten ruch, by wyczekiwany Punisher nie trafił na półki w budzący aktualnie szczególne emocje w USA Dzień Wyzwolenia. Może artystka kierowała się empatią i trafnie odczytała nastroje społeczne, a jednak trochę szkoda, że tym samym jej album nie ukazał się razem z wydanymi w Juneteenth płytami Boba Dylana i Neila Younga. Bo jeśli bić się z gigantami o uwagę, to właśnie taką płytą.

Zacznijmy od tego, że Punisher to najlepsza płyta Bridgers, włączając w to jej nagrania z Boygenius i Better Oblivion Community Center. Piosenki tu zebrane to delikatny folk w duchu Cat Power czy Elliotta Smitha, który – podobnie jak u przywołanych artystów – nie wstydzi się swoich popowych zapędów. Inna sprawa, że ten mariaż nie zawsze udaje się Bridgers. Intymne, kameralne Garden Song budzi u mnie najlepsze skojarzenia z piosenkami Joni Mitchell czy The Big Thief. Bardziej prostolinijne Kyoto to po prostu dobra radiowa piosenka w stylu Neko Case. Po drugiej stronie skali umieściłbym natomiast Chinese Satellite z jej stadionowym, iście Coldplayowym refrenem. Jak łatwo odczytać, Bridgers najbardziej przekonuje mnie w kameralnych, ascetycznych momentach. Sufjanowskie zakończenie I Know The End czy Velvetowski motyw w ICU są świetnie zrealizowane, ale no cóż – wolę oryginały. Natomiast te balladowe „snuje” pokroju Moon Song, Halloween czy Punisher robią na mnie duże wrażenie.

Nieśpieszne tempa i ascetyczne aranżacje dają Bridgers przestrzeń, by mogła nam zaoferować to, co ma najlepszego. Bo jedna rzecz, że po prostu świetnie się słucha jej czystego, śpiewającego na granicy szeptu głosu. Co ciekawe, w jej manierze momentami słyszę wyraźniejszy wpływ Elliotta Smitha (Halloween) niż folkowych wokalistek. Przede wszystkim jednak w tych spokojniejszych momentach albumu jeszcze mocniej działają pisane przez Bridgers teksty. W dużej mierze są to osobiste, poetyckie historie o zagubieniu, rozpadających się relacjach i drobnych dziwactwach. Niby nic nowego, ale podane jest to wszystko z wykorzystaniem niesztampowych metafor, błyskotliwych obserwacji i ciętego, sardonicznego humoru. Tak jest we wspaniałej pierwszej zwrotce Halloween o mieszkaniu w sąsiedztwie szpitala czy w Moon Song z głośnymi już linijkami: „We hate Tears in Heaven/but it’s sad that this baby died”. Zresztą sam tytuł albumu świadczy już o nietuzinkowym spojrzeniu na świat i poczuciu humoru artystki, dla której tytułowy Punisher (Wymierzający karę) oznacza namolnego, nieznośnego fana. W przypadku napisanej przez Bridgers piosenki jest nim ona sama w stosunku do wspomnianego już kilkakrotnie Elliotta Smitha.

Smutny, lecz brylujący dowcipem, kameralny, acz przebojowy Punisher momentalnie zrobił z Bridgers gwiazdę. Ja mam w stosunku do niego obiekcje, ale przede wszystkim mam słabość do kameralnych ballad z tekstami rodem z wagi ciężkiej. Dlatego polecam, choć z zastrzeżeniami.


Dzięki Tobie, możemy zrobić jeszcze więcej – wesprzyj nas!
Fundacja PRZEKRÓJ

 

Piątka dla PRZEKROJU? A może dziesiątka? Wspierając Fundację PRZEKRÓJ, wspierasz rzetelność, humor i czar.

* Pola wymagane

Data publikacji:

Jan Błaszczak

Rocznik 1987. Na co dzień pracownik działu programowego Ursynowskiego Centrum Kultury „Alternatywy”. Współpracuje z „Przekrojem” i „Tygodnikiem Powszechnym”. Autor książki „The Dom. Nowojorska bohema na polskim Lower East Side”, która ukazała się w 2018 r. w serii amerykańskiej Wydawnictwa Czarne. Publikował również na łamach m.in. „Polityki”, „Machiny”, „Wprost” i „Gazety Magnetofonowej”, a jako reporter współpracował z Programem II Polskiego Radia.

okładka
Dowiedz się więcej

Prenumerata
Każdy numer ciekawszy od poprzedniego

Zamów już teraz!

okładka
Dowiedz się więcej

Prenumerata
Każdy numer ciekawszy od poprzedniego

Zamów już teraz!