Kroniki popkultury 29/2010

Łukasz Orbitowski

Amerykańska popkultura jest dzieckiem. Trochę wyłysiałym

W Nowym Jorku obłożyłem się prasą, natychmiast włączyłem wszystkie kanały – zaświszczał w nich młodzieńczy falset. Młodzież, nakręcana przez zmyślnych producentów, oszalała na punkcie Justina Biebera, 16-latka wyśpiewującego miłosne kawałki. Dzieci mdleją, jedna tylko gazeta poświęciła mu kilkanaście stron plus dwa plakaty, a sam Justin cieszy się statusem gwiazdy oraz mędrca, którego każdy ruch śledzą miliony. Wypije herbatę, jest zdjęcie z komentarzem, wywróci się na ulicy – dostajemy dramatyczny reportaż, jakby właśnie świat się skończył. Za jego sprawą w angielskim zaistniało nowe słowo, beliber, zrodzone z połączenia nazwiska pieśniarza z believer (wyznawca) i tylko czekać, aż powstanie stosowny Kościół. Jak na razie dziennikarze gnają do Justina, błagając o komentarz w najróżniejszych kwestiach. Problem w związku? Przemoc w sieci? Chłopak zna się na wszystkim i jest dosłownie wszędzie. Strach otworzyć świerszczyk.

Bieber stanowi ucieleśnienie śliczności w wymiarze duchowym oraz fizycznym – przy nim nawet gwiazdy „Zmierzchu” to maszkarony. To kolejna dziecięca gwiazdka, konstrukt spreparowany w genialny sposób. Kochają go młodzi, ale i rodzice sypiący groszem na płyty i koncerty. Bieber to sen troskliwej mamy, grzeczny prawiczek o złotym sercu, do tego skromny i wiecznie uradowany. Nastolatki z kolei widzą w nim ucieleśnienie marzeń o wyrwaniu się spod kontroli rodziców: „życie jest zabawą”, mówi, „żadnych zasad”. Sex, drugs and rock and roll? Nie. Chodzi o to, by jeść do woli w McDonaldzie i oglądać telewizję do późna.

Szczęściem prócz Biebera istnieje jeszcze jeden wymyślony człowiek. Les Grossman to mały, łysy producent, król nienawiści i ozdobnych przekleństw. Pojawił się dwa lata temu w filmie „Jaja w tropikach”, ludzie poszaleli i Les wybił się na samodzielność. Na MTV Music Awards wyzywał, kogo mógł, i zatańczył z Jennifer Lopez, wcześniej w spreparowanych na okoliczność tej imprezy klipach zwyzywał Roba Pattinsona i młodego Toma Cruise’a. Ale, ale, Grossman jest Tomem Cruise’em odpowiednio przerobionym. Epizodycznie zagrana postać pomogła mu wykaraskać się z kłopotów, które sam sobie na łeb ściągnął. Nawet scjentolodzy się z niego śmiali, a tu proszę, nowa twarz, nowe życie. Pal sześć, że Grossman przypomina o sobie z okazji nowego filmu Cruise’a, mdłej i nudnej „Wybuchowej pary”, skoro niedługo wybije się na pełny metraż i będzie bluzgał na wszystkich do woli. Sascha Baron Cohen przetarł szlaki, można szaleć do woli.

Oto pełna zgoda na fikcję i radość z tejże. Nastoletnia gwiazda wymyślona w każdym szczególe i szkaradne alter ego przystojnego aktora zdobywają serca milionów (różne to miliony i odmienne serca). Bieber udaje, że jest prawdziwy, choć nikt w to nie wierzy, łącznie z nim samym, Les jest kłamstwem z zamysłu, a jednak ucieleśnia zasady panujące w Hollywood. Pustka dzisiejszych idoli zmusza do tworzenia awatarów, błaznów na dworze Spielberga i Camerona, którzy wywrzeszczą, na czym polega życie.

Łukasz Orbitowski
„Przekrój” 29/2010

wpisz swój komentarz

Tytuł:		Pseudonim:
Treść:		E-mail:		Zapisz
	Wydawnictwo "Przekrój" sp. z o.o. zastrzega sobie prawo do usuwania komentarzy łamiących polskie prawo lub zasady dobrego wychowania.

komentarze do artykuŁu

Wszystkie