David Sylvian: Zmruż uszy

Mariusz Herma

Freejazzowa improwizacja spotyka się z piosenką

 David Sylvian „Manafon”, Samadhi Sound

Lata 70.: David Sylvian wraz z kolegami z Japan wyrusza na podbój Kraju Kwitnącej Wiśni. Lata 80., Europa: Sylvian porzuca zespół i muzykę new romantic, by solo nagrać jedne z ładniejszych piosenek dekady. A potem z niemiecką grupą Can zanurza się w odmęty ambientu. Lata 90.: Robert Fripp zaprasza go do King Crimson. Sylvian odmawia, ale i tak wydają razem dwie płyty. Nowy wiek: Sylvian z Christianem Fenneszem nagrywa osobliwy, ambientowo-wokalny album „Blemish”. Pewnie traci połowę fanów, za to resztę utwierdza w przekonaniu, że jest jednym z najciekawiej ewoluujących artystów w historii muzyki popularnej.
Teraz: zmęczony trasą koncertową Sylvian zaszywa się w angielskim lesie. Opuszcza go tylko po to, by w Wiedniu, Tokio i Londynie zarejestrować spontaniczne sesje w wykonaniu mistrzów free jazzu (Evan Parker, John Tilbury, Keith Rowe) i elektroniki (Fennesz, Otomo Yoshihide). Improwizuje do nich enigmatyczne słowa i melodie. Dzięki „Manafon” dowiesz się, czy kochasz piosenki (trzymaj się z daleka), muzykę (porozmawiaj z nią), czy fascynuje cię sama istota dźwięku (jest twoja).

Mariusz Herma
„Przekrój” 40/2009

wpisz swój komentarz

Tytuł:		Pseudonim:
Treść:		E-mail:		Zapisz
	Wydawnictwo "Przekrój" sp. z o.o. zastrzega sobie prawo do usuwania komentarzy łamiących polskie prawo lub zasady dobrego wychowania.

komentarze do artykuŁu

Wszystkie