Odzyskane w tłumaczeniu

Piotr Stanisławski

Wielcy dystrybutorzy filmowi straszą domorosłych tłumaczy więzieniem, tymczasem my z podziwem pochylamy sie nad efektami pracy tych, którzy po nocach zajmują się przekładaniem kolejnych odcinków „Doktora House'a” czy „Lost”. Mozolnie tłumaczą hasła w rodzaju „mitral valve stenosis” i nie zarabiają na tym ani grosza

W latach 90. przechodziliśmy etap intensywnego oglądania po kilkanaście razy w roku „Kevinów samych w domu” i „Szklanych pułapek”. Gdy nadrobiliśmy zaległości wobec Zachodu, przyszła pora na szaleństwo początku tego wieku – reality show. „Big brothery” oglądali wszyscy, głupi i mądrzy, bogaci i biedni.

Dziś jednak drogi widzów się rozchodzą – podczas gdy część skupiła się na oficjalnych tańcach z lodami i gwiazdami, ogromna grupa postawiła na telewizję bez telewizji, czyli amerykańskie seriale.

W Polsce pierwsze miejsce w rankingach oglądalności zajmuje „House”. Oczywiście oglądalności w Internecie, bo ta w telewizji ma się nijak do faktycznego zainteresowania serialem. Drugi program TVP zmaga się bowiem dopiero z połową czwartego sezonu serialu (nadawanego u nas pod tytułem „Doktor House”), podczas gdy w USA zakończył się właśnie sezon piąty. Takie opóźnienie najlepiej porównać do sytuacji, w której inwestor giełdowy dysponowałby wyłącznie gazetami sprzed półtora roku – już lepiej wcale do nich nie zaglądać. A przecież istotą współczesnego serialu jest takie manipulowanie widzem, by nerwowo przebierał nogami, oczekując kolejnego odcinka. Sposób skutkuje, bo w USA najlepsze produkcje ogląda po 20 milionów telewidzów.

Tymczasem poza Amerykanami nikt nie może oficjalnie śledzić na bieżąco losów bohaterów seriali. Naturalnie taki system nie mógł się długo utrzymać, więc w Stanach pojawiło się kilkanaście grup pirackich, które nagrywają każdy odcinek w wysokiej rozdzielczości i czym prędzej wrzucają go do Internetu. W ciągu kilku godzin od emisji każdy może ściągnąć nowego „House’a”, „Desperate Housewives”, „Heroes” czy „Lost” (pozostawiamy oryginalne tytuły nie z powodu snobizmu, ale dlatego, że wśród internetowych oglądaczy to one obowiązują). Oczywiście z oryginalną ścieżką dźwiękową.

Z ankiet przeprowadzonych w Polsce w marcu 2009 roku wynika, że 39 procent badanych ogląda seriale, pobierając je z Internetu. Znikomy odsetek radzi sobie z angielskim na tyle dobrze, by obyć się bez tłumaczenia, powstało więc ogromne zapotrzebowanie na przekłady. Dobre i szybkie przekłady.

A zrobić takie nie zawsze jest łatwo. Współczesne amerykańskie seriale są mocno osadzone w realnym świecie, więc i ich język odpowiada temu, jaki słyszy się na ulicach. To nie to, czego uczą w szkołach – pełno tu idiomów, na wpół slangowych odzywek, niewyraźnie wypowiadanych słów. Nie da się przez to przebrnąć z tak zwanym średnio zaawansowanym angielskim.

Druga kwestia to szybkość. Zawodowy tłumacz pracujący nad listą dialogową filmu ma do dyspozycji kilka tygodni. Tymczasem serial, choć trwa niewiele krócej, żyje innym rytmem – „House” ma premierę w poniedziałek wieczorem czasu amerykańskiego, a już we wtorek wczesnym popołudniem czasu polskiego fani zaczynają poszukiwać napisów. I często je znajdują.

Oczywiście wszystko zależy od tego, co trzeba przetłumaczyć. Seriale można podzielić na proste i trudne. Proste, jak „Desperate Housewives”, toczą się niespiesznie, czasem przez minutę czy dwie z ekranu nie pada ani jedno słowo.

1 2 3

wpisz swój komentarz

Tytuł:		Pseudonim:
Treść:		E-mail:		Zapisz
	Wydawnictwo "Przekrój" sp. z o.o. zastrzega sobie prawo do usuwania komentarzy łamiących polskie prawo lub zasady dobrego wychowania.

komentarze do artykuŁu

Wszystkie